Amon heeft blaasgruis: “Research naar voer heeft mijn ogen geopend”

Amon liggendBlaasgruis komt heel veel voor onder katten en de standaard oplossing zijn speciale brokken. Maar of dat de beste oplossing is, wordt door velen betwijfelt. Zo ook door Kim van Brouwershaven, die zelf het heft in handen nam. Zij schreef een blog over haar ervaringen met haar kater Amon en vers voeren (KVV), die op de dierenarts tafel vuurrood bloed plaste.


Amon is in mijn leven gekomen als maatje voor de poes die ik een paar maanden ervoor uit het asiel had gered. Hij was toen een klein, pluizig bolletje van zo’n twaalf weken oud. Vol vlooien, wormen en een fikse oogontsteking, maar ik was meteen verliefd.

 

In mijn naïviteit heb ik veel fouten gemaakt met hem, waarvan de ene beter uitpakte als de ander. Een van die fouten was het gebrek aan alarmbellen die af hadden moeten gaan bij het arme beestje, een andere fout was de voeding. Want brokjes zijn toch gewoon brokjes?

 

Een beetje te dik

Toen Amon een jaar oud was, viel het me op dat hij eigenlijk toch wel erg flink werd. Een weging gaf als resultaat: 4,46 kilo. Oeps. Dan maar wat minder voeren. Een paar maanden later was dit teruggebracht naar 4,14. Nog steeds wel stevig, maar hij was natuurlijk ook nog in de groei.

 

Nog meer problemen: wildplassen

AmonIn de tussentijd had hij al flink wat meegemaakt, mentaal en fysiek, maar het grootste probleem moest nog komen. Amon begon met wildplassen. Kleding, dekbedden, matrassen, als het maar zacht was. Hij was gecastreerd, dus daar kon het niet aan liggen.

 

Een plasje bij de dierenarts gaf het antwoord: Blaasgruis. En dus moest Amon op dieetbrokken.

 

Na een tijd deze brokken te hebben gegeven, leek het allemaal beter te gaan. Er waren ook extra kattenbakken bij gezet en het wildplassen was geen probleem meer.  Zonder verder na te denken over de gevolgen is Amon gewoon weer teruggegaan op zijn “normale” brokken. Waarschuwingen vanuit de dierenarts werden een beetje weggewuifd, het ging immers goed.

 

Een paar weken later zijn we verhuisd. Nieuwe stad, nieuwe dierenarts, van de historie niet meer gesproken. Langzaam maar zeker kwamen de problemen weer terug. Buiten het wildplassen, waren er nu ook momenten dat Amon bijna niet kon plassen en zat er bloed in de urine.

 

Maar waarom teruggaan op dieetbrok? Alsof dat iets zou veranderen?

 

Het probleem: Blaasgruis

Pas bij zijn jaarlijkse enting op zesjarige leeftijd kwam het probleem bij de dierenarts naar buiten. Hij plaste namelijk over de behandeltafel en de urine was bijna vuurrood. Gruis was dan ook niet zichtbaar, maar wel een vermoedelijke oorzaak. Amon dus gewoon weer terug op de dieetbrok en meteen een atibioticakuur erbij.

 

Zo zijn we een paar maanden doorgesukkeld, maar echt verbeteren deed het niet. Ontstekingsremmers erin, blaasontspanners erin, maar het mocht allemaal niet baten.

 

Een echo was de volgende stap. Helaas bleek dit geen optie, want hij hield geen vocht binnen. De laatste optie werd een röntgenfoto. Ruim gepland, zodat een eventuele operatie direct erna kon. Dat scheelde weer een keer narcose. Bij het zien van de foto, sprongen de tranen in mijn ogen. Daar zat de boosdoener als een duidelijke, witte korrel in zijn blaas. Een steen. En nog een grote ook.

Blaasgruis Amon

 

De beslissing was dan ook snel gemaakt: opereren. Direct.

 

Streng op dieetvoer, maar de problemen bleven

’s Middags heb ik hem op mogen halen en dat beeld zal nog lang op mijn netvlies staan. Hij heeft de rest van de dag op mijn borst liggen slapen. Dat was dan ook meteen het moment dat ik me bedacht: Niet meer eigenwijs doen, maar luisteren. Dus streng op dieetvoer. Brokjes en natvoer, geen snoepjes tussendoor. Alles netjes volgens voorschrift.

 

Wat volgde was een jaar vol problemen. Het plassen op de bak ging steeds beter, maar in zijn slaap bleef hij incontinent. Hij kwam ruim anderhalve kilo aan en moest hierdoor dus flink minderen in eten. Dit resulteerde in regelmatig braken, dusdanig dat medicinaal ingrijpen soms nodig was. Hij werd vervelend, was constant bezig met zoeken naar eten. Dit ging gewoon niet. Dit moest echt anders!

 

Research naar voeding voor blaasgruiskatten

Gesprekken gevoerd met echte voedingsdeskundigen, gesprekken gevoerd met ervaringsdeskundigen, eigen research, eigenlijk was de conclusie duidelijk. Weg met de koolhydraten, omhoog met het vocht en de urine in balans houden volgens strenge controle.

 

En dit wees allemaal naar dezelfde oplossing: Vers voeren. Maar hoe gingen we dit aanpakken? Want iets wat ik er veel bij mee heb gekregen is: Trek er maar maanden voor uit, want katten zijn eigenzinnig.

 

Overzetten naar vers: KVV

Amon KVV voeren

KVV met de vinger voeren

Het overzetten was inderdaad geen makkelijke klus. Elke week een beetje meer KVV en wat minder brokjes. Erg interessant dat nieuwe eten, maar proberen ho maar. Dus dan ga je over op dingen waar velen je voor gek voor zullen verklaren. De KVV opscheppen met een brokje en deze uit je hand laten eten, brokje voor brokje, tot de KVV op was. Tussendoor wel het natvoer voor de vochtbalans.

 

Langzaamaan ging de dwingende hand steeds minder. Het uit de hand voeren werd uit het bakje voeren, dit werd het bakje op de voeten zetten en uiteindelijk alleen erbij blijven zitten. Dit alles wel gecombineerd met een hoop aansporen, belonen en regelmatig toch ook eens diep zuchten. Want eigenzinnig, dat zijn ze zeker.

 

Na drie maanden intensief bezig geweest te zijn met het overzetten, bleven er voldoende smaken over die zelfstandig werden gegeten voor een volwaardig dieet.

 

De urine pH meten

Het was tijd voor de volgende stap: De urine bijhouden. De ultieme zuurgraad heeft namelijk een pH tussen de 6 en 6,5 en waarden hierbuiten kunnen een risico vormen voor zowel struviet als oxalaat. En laten dat nu net de dingen zijn die voorkomen moesten worden.

 

Het eerste punt hierbij was het meten van de urine. Zo gezegd zo gedaan. Stripjes besteld op internet speciaal voor de urine zuurgraad, maar die bleken na een maand toch ineens een stuk minder nauwkeurig. Zal vast gelegen hebben aan de alles behalve optimale manier van verpakken.

 

Het vertrouwen in de strips van internet was dan ook redelijk weg en ik ben op zoek gegaan naar beter. Kwaliteit had geen prijs en zo ben ik teruggevallen op de dierenarts. En tegen mijn verwachtingen in, kwam hier juist een helpende hand. Kwalitatief goede strips, én advies. Missie twee ook geslaagd.

 

Zelf de urine verzuren

Amon staandDan was er nog het punt de urine optimaal houden. Nu was Amon zijn pH standaard te hoog, dus moest er voornamelijk verzuurd worden. Waar de dieetbrok hem op een pH van 7 hield, had zijn versdieet toch nog uitschieters naar de 8. En dat was toch wel een risico, dus er moest iets worden toegevoegd aan zijn eten. Een aantal opties waren vitamine C, troebele appelciderazijn en cranberry.

 

Vitamine C vond, en vind ik trouwens nog steeds, vrij risicovol, omdat langdurig gebruik de eigen aanmaak van vitamine C kan gaan remmen. Cranberry proberen dan maar. Helaas had dit niet het gewenste effect. Bleef over de appelciderazijn. Dagelijks een theelepel. Terug naar het ritme uit de hand voeren, want lekker is het natuurlijk niet. Effectief dan weer wel! De pH zakte netjes naar onder de 6,5. Meestal dan toch.

 

Zoeken naar balans in de voeding

Het is momenteel nog een zoektocht in het vinden naar de juiste balans in welke voeding, waarmee verzuren en hoeveel, maar buiten dat is de algemene indruk alleen maar positief. Een paar weken terug ben ik begonnen met de introductie van prooidieren, onder andere vanwege zijn aanleg voor tandsteen, maar ook vanwege de ideale verhoudingen qua voedingsstoffen, en vooralsnog lijkt ook dit een succes.

 

Mensen vragen zich weleens af, waarom zoveel moeite? Weet je zeker dat je wel goed bezig bent?

 

Amon zit nu een aantal maanden op vers. Hij is in die tijd bijna volledig opgehouden met braken en zit weer op een figuur die past bij een kat, zónder hongerdieet. Hij plast geen druppels meer, maar echte plassen. Zijn urine is volledig bloed vrij (dit kan ik testen met mijn strips). En zelfs in zijn slaap is het plassen drastisch afgenomen.

 

Dit zegt mij dat zijn voeding veel beter aansluit aan zijn behoefte en dat zijn blaas hierdoor ook veel minder geprikkeld wordt. Weg pijn, weg stress en Amon is weer een gelukkige kater!

Weg pijn, weg stress en Amon weer een gelukkige kater!

 

Ondertussen zijn we alweer een tijdje verder en is Amon een stuk stabieler. Hier lees je meer over de voortgang en toegepaste oplossingen.

 

Wie ben ik?

Mijn naam is Kim van Brouwershaven. Vroeger wilde ik altijd dierenarts worden, maar dat is wat anders gelopen. Ik hou me nu hobbymatig bezig met het researchen van en informeren over alles wat maar met de gezondheid, de voeding en het gedrag van katten te maken heeft. We kunnen praten op mijn Facebook groep Katten Weetjes.

Vond je dit artikel interessant?
Meld je dan aan voor meer tips en de nieuwste blogs.
Plus de download "In 4 stappen kattenvoer beoordelen".

*Geen spam!

Wist je dat... Je kunt PurrfectCat ook volgen op Facebook!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *